सूरस्सतीनीति
कतञ्ञुता च सच्चञ्च,
लोकसारा हि ते दुवे।
लोकापि तेहि तिट्ठन्ति,
रट्ठं अकंसु इस्सरं॥
काकाच दुज्जना लोके,
मलीभूताव सब्बदा।
इट्ठं गुणं नासयन्ति,
ते वे लोकस्स वेरिनो॥
मिगानं सिङ्गालो अन्तो,
पक्खीनं पन वायसो॥
अकारणवेरी होन्ति,
मच्छानं धीवरा यथा।
गुणीनं सज्जनानञ्च,
दुज्जना निच्चवेरिनो॥
सिरिं भोन्तो सुपोसेथ,
सिरि मूला हि सम्पदा।
सिरिय इध जोतन्ति,
सिरी सा सब्बसिद्धिका॥
मुसा तमोकरा लोके,
सच्चं मीदितिकारकं।
मुसातमेन दुक्खन्ति,
सच्चाभाय सुखन्तिवे॥
सुविजानं सिङ्गालानं,
सकुणानञ्च वस्सितं।
मनुस्सवस्सितं राज,
दुब्बिजानतरं ततो॥
कप्पग्गिसदिसा इस्सा,
झापेति सब्बसम्पदं।
मुदिता कप्पमेघोव,
रोपेति सब्बसम्पदं॥
यथा असन्थिरा थम्भा,
थुसरासिम्हि उस्सिता।
तथेव कपिचित्तानं,
कम्मन्ता चञ्चलङ्गता॥
हलिद्दिरागं कपिचित्तं।
पुरिसं रागविरागिनं,
एदिसं तात मासेवि।
निम्मनुस्सम्पि चे सिया॥
७.[क]
पुप्फचुम्बि चित्तपत्ती,
सकवण्णेन मज्जितो।
विक्कमी पुप्फतो पुप्फं,
नस्सागारं न सङ्गमो॥
[ख]
किप्पिलिका दुब्बण्णापि,
समग्गाच परक्कमा।
मा होथ पुप्फचुम्बीव,
होथ वो पचिका यथा॥
ये मरन्ति कीळन्ता ते,
स्वाना अञ्ञोञ्ञमोदिता।
दिस्वान छट्टितं भत्तं,
सीघवेरी विहिंसरे॥
तथेकेपि जना दानि,
समग्गा ञ्ञोञ्ञमोदिता।
धनहेतु विहिंसन्ति,
१२.[क]
असनो हि दीघद्धानो,
सारसारो सुगन्धिको।
निग्गन्धो त्वेव निस्सारो,
दीघद्धानोपि सिम्बली॥
[ख]
तथेवेके जना लोके,
दीघद्धाना सुसारका।
निस्सारा केचि फेग्गूव,
दीघद्धानापि गोयथा॥
उपकारो चापकारो,
यस्मिं गच्छति नट्ठतं।
पासाणहदयस्सस्स,
जीवतीत्या भिधामुधा॥
पसादो निप्फलो यस्स,
कोपोचापि निरत्थको।
न तं सङ्गन्तु मिच्छेय्य,
सूरस्सतीनीति
दुतियो भागो
धनस्स दुब्बिधं किच्चं,
पापेति उण्णतं धनिं।
अधनिं ओणतं लोके,
सञ्चिने तेन तं धनं॥
वट्टते सततं सीघं,
कालचक्कं अवारितं।
तेन घटी दिनं मासो,
वस्सो भवत्य चीरतो॥
सत्तुना न हि सन्धेय्य,
एकदा सो भयं करो।
सुतत्तमपि पानीयं,
समयते नु पावकं॥
विजहं पकतिं यो हि,
विकतिं पुन गच्छति।
सभावेन आकारेन,
विप्पल्लासं स गच्छति।
संसुमार गता गोधा,