१०. एकादसनिपातो
१. किसागोतमीथेरीगाथा
‘‘कल्याणमित्तता मुनिना, लोकं आदिस्स वण्णिता।
कल्याणमित्ते भजमानो, अपि बालो पण्डितो अस्स॥
‘‘भजितब्बा सप्पुरिसा, पञ्ञा तथा वड्ढति भजन्तानं।
भजमानो सप्पुरिसे, सब्बेहिपि दुक्खेहि पमुच्चेय्य॥
‘‘दुक्खञ्च विजानेय्य, दुक्खस्स च समुदयं निरोधं।
अट्ठङ्गिकञ्च मग्गं, चत्तारिपि अरियसच्चानि॥
‘‘दुक्खो इत्थिभावो, अक्खातो पुरिसदम्मसारथिना।
सपत्तिकम्पि हि दुक्खं, अप्पेकच्चा सकिं विजातायो॥
‘‘गलके अपि कन्तन्ति, सुखुमालिनियो विसानि खादन्ति।
जनमारकमज्झगता, उभोपि ब्यसनानि अनुभोन्ति॥
‘‘उपविजञ्ञा गच्छन्ती, अद्दसाहं पतिं मतं।
पन्थम्हि विजायित्वान, अप्पत्ताव सकं घरं॥
‘‘द्वे पुत्ता कालकता, पती च पन्थे मतो कपणिकाय।
माता पिता च भाता, डय्हन्ति च एकचितकायं॥
‘‘खीणकुलीने कपणे, अनुभूतं ते दुखं अपरिमाणं।
अस्सू च ते पवत्तं, बहूनि च जातिसहस्सानि॥
‘‘वसिता सुसानमज्झे, अथोपि खादितानि पुत्तमंसानि।
हतकुलिका सब्बगरहिता, मतपतिका अमतमधिगच्छिं॥
‘‘भावितो मे मग्गो, अरियो अट्ठङ्गिको अमतगामी।
निब्बानं सच्छिकतं, धम्मादासं अवेक्खिंहं [अपेक्खिहं (सी॰)]॥
‘‘अहमम्हि कन्तसल्ला, ओहितभारा कतञ्हि करणीयं।
किसा गोतमी थेरी, विमुत्तचित्ता इमं भणी’’ति॥
… किसा गोतमी थेरी…।
एकादसनिपातो निट्ठितो।