१२. द्वादसकनिपातो
१. सीलवत्थेरगाथा
‘‘सीलमेविध सिक्खेथ, अस्मिं लोके सुसिक्खितं।
सीलं हि सब्बसम्पत्तिं, उपनामेति सेवितं॥
‘‘सीलं रक्खेय्य मेधावी, पत्थयानो तयो सुखे।
पसंसं वित्तिलाभञ्च, पेच्च सग्गे पमोदनं [पेच्च सग्गे च मोदनं (सी॰ पी॰)]॥
‘‘सीलवा हि बहू मित्ते, सञ्ञमेनाधिगच्छति।
दुस्सीलो पन मित्तेहि, धंसते पापमाचरं॥
‘‘अवण्णञ्च अकित्तिञ्च, दुस्सीलो लभते नरो।
वण्णं कित्तिं पसंसञ्च, सदा लभति सीलवा॥
‘‘आदि सीलं पतिट्ठा च, कल्याणानञ्च मातुकं।
पमुखं सब्बधम्मानं, तस्मा सीलं विसोधये॥
‘‘वेला च संवरं सीलं [संवरो सीलं (सी॰), संवरसीलं (सी॰ अट्ठ॰)], चित्तस्स अभिहासनं।
तित्थञ्च सब्बबुद्धानं, तस्मा सीलं विसोधये॥
‘‘सीलं बलं अप्पटिमं, सीलं आवुधमुत्तमं।
सीलमाभरणं सेट्ठं, सीलं कवचमब्भुतं॥
‘‘सीलं सेतु महेसक्खो, सीलं गन्धो अनुत्तरो।
सीलं विलेपनं सेट्ठं, येन वाति दिसोदिसं॥
‘‘सीलं सम्बलमेवग्गं, सीलं पाथेय्यमुत्तमं।
सीलं सेट्ठो अतिवाहो, येन याति दिसोदिसं॥
‘‘इधेव निन्दं लभति, पेच्चापाये च दुम्मनो।
सब्बत्थ दुम्मनो बालो, सीलेसु असमाहितो॥
‘‘इधेव कित्तिं लभति, पेच्च सग्गे च सुम्मनो।
सब्बत्थ सुमनो धीरो, सीलेसु सुसमाहितो॥
‘‘सीलमेव इध अग्गं, पञ्ञवा पन उत्तमो।
मनुस्सेसु च देवेसु, सीलपञ्ञाणतो जय’’न्ति॥
… सीलवो थेरो…।
२. सुनीतत्थेरगाथा
‘‘नीचे कुलम्हि जातोहं, दलिद्दो अप्पभोजनो।
हीनकम्मं [हीनं कम्मं (स्या॰)] ममं आसि, अहोसिं पुप्फछड्डको॥
‘‘जिगुच्छितो मनुस्सानं, परिभूतो च वम्भितो।
नीचं मनं करित्वान, वन्दिस्सं बहुकं जनं॥
‘‘अथद्दसासिं सम्बुद्धं, भिक्खुसङ्घपुरक्खतं।
पविसन्तं महावीरं, मगधानं पुरुत्तमं॥
‘‘निक्खिपित्वान ब्याभङ्गिं, वन्दितुं उपसङ्कमिं।
ममेव अनुकम्पाय, अट्ठासि पुरिसुत्तमो॥
‘‘वन्दित्वा सत्थुनो पादे, एकमन्तं ठितो तदा।
पब्बज्जं अहमायाचिं, सब्बसत्तानमुत्तमं॥
‘‘ततो कारुणिको सत्था, सब्बलोकानुकम्पको।
‘एहि भिक्खू’ति मं आह, सा मे आसूपसम्पदा॥
‘‘सोहं एको अरञ्ञस्मिं, विहरन्तो अतन्दितो।
अकासिं सत्थुवचनं, यथा मं ओवदी जिनो॥
‘‘रत्तिया पठमं यामं, पुब्बजातिमनुस्सरिं।