१४. सुजातबुद्धवंसो
तत्थेव मण्डकप्पम्हि, सुजातो नाम नायको।
सीहहनुसभक्खन्धो, अप्पमेय्यो दुरासदो॥
चन्दोव विमलो सुद्धो, सतरंसीव पतापवा।
एवं सोभति सम्बुद्धो, जलन्तो सिरिया सदा॥
पापुणित्वान सम्बुद्धो, केवलं बोधिमुत्तमं।
सुमङ्गलम्हि नगरे, धम्मचक्कं पवत्तयि॥
देसेन्ते [देसेन्तो (स्या॰ कं॰)] पवरं धम्मं, सुजाते लोकनायके [सुजातो लोकनायको (स्या॰ कं॰)]।
असीतिकोटी अभिसमिंसु, पठमे धम्मदेसने॥
यदा सुजातो अमितयसो, देवे वस्सं उपागमि।
सत्ततिंससतसहस्सानं, दुतियाभिसमयो अहु॥
यदा सुजातो असमसमो, उपगच्छि पितुसन्तिकं।
सट्ठिसतसहस्सानं [सत्ततिंससहस्सानं (सी॰)], ततियाभिसमयो अहु॥
सन्निपाता तयो आसुं, सुजातस्स महेसिनो।
खीणासवानं विमलानं, सन्तचित्तान तादिनं॥
अभिञ्ञाबलप्पत्तानं , अप्पत्तानं भवाभवे।
सट्ठिसतसहस्सानि, पठमं सन्निपतिंसु ते॥
पुनापरं सन्निपाते, तिदिवोरोहणे जिने।
पञ्ञाससतसहस्सानं, दुतियो आसि समागमो॥
उपसङ्कमन्तो नरासभं, तस्स यो अग्गसावको।
चतूहि सतसहस्सेहि, सम्बुद्धं उपसङ्कमि॥
अहं तेन समयेन, चतुदीपम्हि इस्सरो।
अन्तलिक्खचरो आसिं, चक्कवत्ती महब्बलो॥
लोके अच्छरियं दिस्वा, अब्भुतं लोमहंसनं।
उपगन्त्वान वन्दिं सो, सुजातं लोकनायकं॥
चतुदीपे महारज्जं, रतने सत्त उत्तमे।
बुद्धे निय्यादयित्वान, पब्बजिं तस्स सन्तिके॥
आरामिका जनपदे, उट्ठानं पटिपिण्डिय।
उपनेन्ति भिक्खुसङ्घस्स, पच्चयं सयनासनं॥
सोपि मं बुद्धो [तदा (स्या॰ कं॰)] ब्याकासि, दससहस्सिम्हि इस्सरो।
‘‘तिंसकप्पसहस्सम्हि, अयं बुद्धो भविस्सति॥
‘‘पधानं पदहित्वान…पे॰… हेस्साम सम्मुखा इमं’’॥
तस्सापि वचनं सुत्वा, भिय्यो हासं जनेसहं।
अधिट्ठहिं वतं उग्गं, दसपारमिपूरिया॥
सुत्तन्तं विनयञ्चापि, नवङ्गं सत्थुसासनं।
सब्बं परियापुणित्वान, सोभयिं जिनसासनं॥
तत्थप्पमत्तो विहरन्तो, ब्रह्मं भावेत्व भावनं।
अभिञ्ञापारमिं गन्त्वा, ब्रह्मलोकमगञ्छहं॥
सुमङ्गलं नाम नगरं, उग्गतो नाम खत्तियो।
माता पभावती नाम, सुजातस्स महेसिनो॥
नववस्ससहस्सानि , अगारं अज्झ सो वसि।
सिरी उपसिरी नन्दो, तयो पासादमुत्तमा॥
तेवीसतिसहस्सानि , नारियो समलङ्कता।
सिरिनन्दा नाम नारी, उपसेनो नाम अत्रजो॥
निमित्ते चतुरो दिस्वा, अस्सयानेन निक्खमि।
अनूननवमासानि, पधानं पदही जिनो॥
ब्रह्मुना याचितो सन्तो, सुजातो लोकनायको।
वत्ति चक्कं महावीरो, सुमङ्गलुय्यानमुत्तमे॥
सुदस्सनो सुदेवो च, अहेसुं अग्गसावका।
नारदो नामुपट्ठाको, सुजातस्स महेसिनो॥
नागा च नागसमाला च, अहेसुं अग्गसाविका।
बोधि तस्स भगवतो, महावेळूति वुच्चति॥
सो च रुक्खो घनक्खन्धो [घनरुचिरो (सी॰ क॰)], अच्छिद्दो होति पत्तिको।
उजु वंसो ब्रहा होति, दस्सनीयो मनोरमो॥
एकक्खन्धो पवड्ढित्वा, ततो साखा पभिज्जति।
यथा सुबद्धो मोरहत्थो, एवं सोभति सो दुमो॥
न तस्स कण्टका होन्ति, नापि छिद्दं महा अहु।
वित्थिण्णसाखो अविरलो, सन्दच्छायो मनोरमो॥
सुदत्तो चेव चित्तो च, अहेसुं अग्गुपट्ठका।
सुभद्दा च पदुमा च, अहेसुं अग्गुपट्ठिका॥
पञ्ञासरतनो आसि, उच्चत्तनेन सो जिनो।
सब्बाकारवरूपेतो, सब्बगुणमुपागतो॥
तस्स पभा असमसमा, निद्धावति समन्ततो।
अप्पमाणो अतुलियो, ओपम्मेहि अनूपमो॥
नवुतिवस्ससहस्सानि , आयु विज्जति तावदे।
तावता तिट्ठमानो सो, तारेसि जनतं बहुं॥
यथापि सागरे ऊमी, गगने तारका यथा।
एवं तदा पावचनं, अरहन्तेहि चित्तितं [चित्तकं (स्या॰ कं॰)]॥
सो च बुद्धो असमसमो, गुणानि च तानि अतुलियानि।
सब्बं तमन्तरहितं, ननु रित्ता सब्बसङ्खारा॥
सुजातो जिनवरो बुद्धो, सिलारामम्हि निब्बुतो।
तत्थेव तस्स चेतियो [तत्थेव चेतियो सत्थु (स्या॰ कं॰)], तीणिगावुतमुग्गतोति॥
सुजातस्स भगवतो वंसो द्वादसमो।